Reklama

Miasto dba o sakralne zabytki

2018-05-17 07:15

Agnieszka Bugała

Agnieszka Bugała

Dokładnie 5 995 840 zł, a więc blisko 6 mln zł z budżetu Miejskiego Konserwatora Zabytków w 2018 r. otrzymały 44 organizacje pozarządowe. W Synagodze Pod Białym Bocianem 14 maja odbyło się uroczyste wręczenie umów dotacyjnych na remont wrocławskich zabytków.

Pieniądze zostały przeznaczone m.in. na kolejny etap remontu elewacji kościoła św. Wojciecha, konserwację witraży w kościele ewangelicko-augsburskim, rewaloryzację zabytkowych pomieszczeń Synagogi pod Białym Bocianem, prace restauracyjno-konserwatorskie przy lożach profesorskich w Auli Leopoldina, kontynuację rozpoczętej w 2016 r. rewitalizacji Fortu Piechoty przy ul. Pełczyńskiej, konserwację i remont wnętrza tramwaju Baba Jaga z 1925 r. oraz wiele innych zadań.

Udzielanie dotacji na prowadzenie prac konserwatorskich, prac restauratorskich i robót budowlanych przy zabytkach wpisanych do rejestru zabytków, zgodnie z zasadami przyjętymi przez Radę Miejską Wrocławia należy do zadań statutowych Miejskiego Konserwatora Zabytków.

Reklama

Podczas spotkania Miejski Konserwator zabytków Agata Chmielowska przedstawiła również prace, które zostały wykonane w 2017 r.

- Dzięki temu, że Miasto od lat konsekwentnie przeznacza środki na ochronę i konserwację zabytków, przez kilkanaście lat udało się wykonać wiele prac zarówno w monumentalnych obiektach sakralnych, jak i w kamienicach czy w nietypowych obiektach, takich jak barki czy tramwaje. Wspieramy finansowo te działania, ponieważ zabytki to duma i siła Wrocławia, dziedzictwo, które chcemy przekazać następnym pokoleniom w dobrym stanie – mówił wiceprezydent Wrocławia Adam Grehl.

Na liście 44. beneficjentów Miejskiego Konserwatora Zabytków znalazły się wrocławskie świątynie. Łącznie na prace budowlane, naprawcze, rekonstrukcyjne i renowacyjne w kościołach i zgromadzeniach zakonnych znajdujących się na terenie miasta przyznano 3 610 00 zł.

Pełen wykaz organizacji pozarządowych i zadań z oferty, które otrzymały dofinasowanie z budżetu Miejskiego Konserwatora Zabytków w 2018 r. wraz z przyznaną dotacją:

1.
DIECEZJA WROCŁAWSKO-GDAŃSKA OBRZĄDKU GRECKOKATOLICKIEGO Renowacja oszkleń okien kościoła p.w. św. Wincentego i Jakuba we Wrocławiu -250.000 zł

2.
DIECEZJA WROCŁAWSKO-GDAŃSKA OBRZĄDKU GRECKOKATOLICKIEGO
Konserwacja gotyckiej polichromii na ścianach i sklepieniu ostrołukowej niszy w zakrystii kościoła p.w. św. Wincentego i Jakuba we Wrocławiu -24.000 zł

3.
DIECEZJA WROCŁAWSKA KOŚCIOŁA POLSKOKATOLICKIEGO


Prace konserwatorskie przy elewacjach korpusu kościoła p.w. św. Marii Magdaleny we Wrocławiu -350.000 zł

4.
FUNDACJA OTWARTEGO MUZEUM TECHNIKI
Konserwacja i rewaloryzacja Holownika Parowego Nadbor 2018 -120.000 zł

5.
PARAFIA EWANGELICKO-AUGSBURSKA OPATRZNOŚCI BOŻEJ WE WROCŁAWIU
Konserwacja zabytkowego ogrodzenia Parafii Kościoła Opatrzności Bożej we Wrocławiu – 40.000 zł

6.
KLASZTOR OJCÓW DOMINIKANÓW
Remont elewacji kościoła św. Wojciecha we Wrocławiu, etap 3, remont fragmentu elewacji transeptu kościoła nad kaplicą św. Józefa, remont dachu i elewacji św. Józefa - 410 000 zł

7.
FUNDACJA DLA UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO
PRACE RESTAURACYJNO-KONSERWATORSKIE PRZY LOŻACH PROFESORSKICH W CZEŚCI AUDYTORYJNEJ AULI LEOPOLDINA UNIWERSYTETU WROCŁAWSKIEGO -800.000 zł

8.
RZYMSKO-KATOLICKA PARAFIA P.W. NAJŚWIĘTSZEJ MARYI PANNY NA PIASKU
Kompleksowe prace konserwatorskie kościoła p.w. Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu - elewacja północna kontynuacja – 400.000 zł

11.
PARAFIA RZYMSKO-KATOLICKA P.W. ŚW. ELŻBIETY WE WROCŁAWIU
PRACE KONSERWATORSKIE PRZY EPITAFIUM J.F.HADAMERA ORAZ JEGO ŻONY I EPITAFIUM JEREMIASZA KATZLERA-ZABYTKI ZE WSCHODNIEJ ŚCIANY KRUCHTY POD WIEŻĄ KOŚCIOŁA P.W. ŚW. ELŻBIETY WE WROCŁAWIU- 90.000 zł

14.
ZGROMADZENIE SIÓSTR URSZULANEK UNII RZYMSKIEJ
Wykonanie poziomej i pionowej izolacji elewacji, ścian C i D w wirydarzu budynku Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Unii Rzymskiej we Wrocławiu -240.000 zł

15.
KLUB SYMPATYKÓW TRANSPORTU MIEJSKIEGO
Działania w zakresie ochrony dóbr kultury i dziedzictwa narodowego we Wrocławiu. Restauracja zabytkowego wagonu tramwajowego Konstal 102 Na- VIII etap (ostatni)- 120 000 zł

16.
RZYMSKOKATOLICKA PARAFIA P.W. ŚW. HENRYKA
Rewitalizacja kościoła p.w. św. Henryka we Wrocławiu poprzez kontynuację prac konserwatorsko- restauratorskie na elewacji zachodniej- ETAP II -230.000 zł

17.
PARAFIA KATEDRALNA POD WEZWANIEM ŚWIĘTEGO JANA CHRZCICIELA WE WROCŁAWIU
Prace konserwatorskie i restauratorskie północnego fragmentu elewacji prezbiterium Kolegiaty p.w. Św. Krzyża we Wrocławiu -400.000 zł

18.
DOM ZAKONNY WE WROCŁAWIU KONGREGACJI SIÓSTR MIŁOSIERDZIA ŚW. KAROLA BOROMEUSZA W TRZEBNICY
Renowacja i wymiana stolarki okiennej i drzwiowej w Domu Świętej Anny- etap II 50 000 zł

19.
RZYMSKOKATOLICKA PARAFIA P.W. ŚW. KAROLA BOROMEUSZA WE WROCŁAWIU
Rewitalizacja kościoła p.w. św. Karola Boromeusza w zakresie prac konserwatorsko- restauracyjnych na elewacji północnej oraz dwóch rozet- zakończenie prac -240.000 zł

20.
ZGROMADZENIE SIÓSTR MATKI BOŻEJ MIŁOSIERDZIA
Remont elewacji budynku nr 3A "Josefhaus" w zakresie elewacji północno- wschodniej (część elewacji) -150.000 zł

21.
RZYMSKO-KATOLICKA PARAFIA P.W. NAJŚWIĘTSZEGO IMIENIA JEZUS
Konserwacja Kaplicy św. Franciszka Ksawerego część trzecia w Kościele Uniwersyteckim -200.000 zł

22.
"TOWARZYSTWO MIŁOŚNIKÓW WROCŁAWIA"
Prace konserwatorskie i remontowe wnętrza tramwaju Baba- Jaga z 1925 r. -150.000 zł

24.
"FUNDACJA BENTE KAHAN"
Odtworzenie zabytkowej przestrzeni wejściowej w zespole zabytkowych pomieszczeń Synagogi pod Białym Bocianem w kompleksie Włodkowica 5-7-9 -100.000 zł

25.
FUNDACJA INICJATYW SPOŁECZNYCH I KULTURALNYCH "JEDYNKA"
Kontynuacja rozpoczętej w 2016 roku rewitalizacji Fortu Piechoty Nr 9 we Wrocławiu przy ul. Pełczyńskiej 33 jako zachowanie oraz przywrócenie do stanu świetności substancji zabytkowej miasta poprzez działania konserwatorskie i renowacyjne -100.000 zł

26.
METROPOLITALNE WYŻSZE SEMINARIUM DUCHOWNE WE WROCŁAWIU
REMONT STOLARKI OKIENNEJ - ETAP 6 -100 000 zł

27.
ARCHIDIECEZJA WROCŁAWSKA UL. KATEDRALNA 8
DOKOŃCZENIE REMONTU KONSERWATORSKIEGO ELEWACJI KAMIENICY ORAZ NAPRAWA KONSTRUKCJI BUDYNKU - ETAP 3 -200 000 zł

28.
PARAFIA KATEDRALNA POD WEZWANIEM ŚWIĘTEGO JANA CHRZCICIELA WE WROCŁAWIU PRACE ADAPTACYJNO-KONSERWATORSKIE W KRYPCIE POŁUDNIOWO-WSCHODNIEJ KATEDRY ŚW. JANA CHRZCICIELA WE WROCŁAWIU -50 000 zł

29.
DIECEZJA WROCŁAWSKA KOŚCIOŁA POLSKOKATOLICKIEGO PRACE KONSERWATORSKIE 4 EPITAFIÓW NA ELEWACJACH KOŚCIOŁA MARII MAGDALENY WE WROCŁAWIU -50.000 zł

30.
DIECEZJA WROCŁAWSKA KOŚCIOŁA POLSKOKATOLICKIEGO
Prace konserwatorskie i restauratorskie przy epitafium Octaviusa Pestaluzziego w kościele p.w. Marii Magdaleny we Wrocławiu - rekonstrukcja zniszczonych alabastrowych rzeźb -76 200 zł

31.
"FUNDACJA BENTE KAHAN"
Rewaloryzacja zespołu zabytkowych pomieszczeń Synagogi pod Białym Bocianem w ramach Programu Ścieżek Kulturowych Czterech Świątyń we Wrocławiu w kompleksie Włodkowica 5-7-9 -115 640 zł

32.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. ANNY
Ratunkowy remont elewacji kościoła p.w. Św. Anny (XIV w.) etap III -200 000 zł

33.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. MAURYCEGO
Prace konserwatorskie i restauratorskie przy pomniku św. Jana Nepomucena oraz ogrodzeniu pomnika Matki Bożej z Dzieciątkiem i przed kościołem św, Maurycego we Wrocławiu -50 000 zł

35.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA
Remont elewacji kościoła p.w. św. Michała Archanioła we Wrocławiu - wieża strona południowa i wschodnia -100 000 zł

38.
PARAFIA EWANGELICKO- AUGSBURSKA ŚW. KRZYSZTOFA, KOŚCIÓŁ ŚW. KRZYSZTOFA Z XIV W.
RENOWACJA ZABYTKOWYCH OKIEN I WITRAŻY - ETAP IV -90.000 zł

40.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. STANISŁAWA, DOROTY I WACŁAWA Konserwacja epitafium Ernesta Wilhelma von Menzelsberg wraz z otaczającą go dekoracją malarską -70 000 zł

42.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. STANISŁAWA, DOROTY I WACŁAWA
Remont wnętrza kościoła p.w. św. Stanisława, Doroty i Wacława - dokończenie nawy północnej bez kaplicy - kontynuacja prac -200.000 zł

43.
ZGROMADZENIE SIÓSTR URSZULANEK UNII RZYMSKIEJ
Obrazy -30.000 zł

44.
PARAFIA RZYMSKOKATOLICKA P.W. ŚW. MICHAŁA ARCHANIOŁA
Prace konserwatorskie zachodniej elewacji transeptu północnego kościoła p.w. św. Michała Archanioła we Wrocławiu -200.000 zł

Tagi:
zabytki Wrocław

Wiślica odkrywa swoje dziedzictwo

2018-08-01 10:32

Agnieszka Dziarmaga
Edycja kielecka 31/2018, str. II

TD
Wiślica, freski odsłonięte w sieni Domu Długosza

W Wiślicy trwają prace w ramach badań archeologicznych prowadzonych m.in. przez Muzeum Narodowe w Kielcach i Politechnikę Krakowską, które potwierdzą lub wykluczą możliwość wykonania podziemnego przejścia. Chodzi o eliminację ewentualnego zagrożenia dla trwałości murów unikatowego zabytku.

Muzeum Narodowe planuje bowiem zbudować w Wiślicy m.in. podziemną trasę turystyczną, zmodernizować pawilon archeologiczny zabezpieczający pozostałości po kościele św. Mikołaja i wykonać prace w podziemiach bazyliki, gdzie znajduje się tzw. Płyta Orantów.Ostatnio, dzięki żmudnej renowacji tynków w sieni Domu Długosza, odsłonięto tynki i warstwy malarskie z XV wieku, wśród których można wyodrębnić zarys napisu. Druga odsłonięta warstwa, to fragmenty malowideł i tynków barokowych. Najlepiej zachowana część odsłoniętych malowideł ma charakter renesansowy, z elementami roślinnymi i kwiatowymi. Odkryta malatura będzie skatalogowana i opisana przez fachowców.

Ks. Wiesław Stępień, proboszcz parafii i kustosz wiślickiego zespołu kolegiackiego, informuje, że najstarsze, pochodzące z drugiej połowy XV wieku fragmenty pierwotnego tynku odkryto na ścianie górującej nad wejściem do piwnic obiektu. Uwagę konserwatorów zwrócił fragment z utrzymanymi w czerwonym odcieniu elementami i część napisu w tym samym kolorze. – Być może odwołuje się on do datowania obiektu. Niestety w dużej części jest nieczytelny i nie możemy, póki co, tego potwierdzić – tłumaczy ks. Wiesław Stępień i dodaje, że konserwatorzy byli pozytywnie zaskoczeni przetrwaniem tylu starych fragmentów malowideł. W planie jest dodatkowe doświetlenie całego obiektu i przygotowanie tablic informujących o cennych znaleziskach.

Pozostałe fragmenty zniszczonych ścian sieni są pokrywane współczesnym tynkiem. Prace są możliwe dzięki dotacji z Lokalnej Grupy Działania Królewskie Ponidzie, a także dzięki wsparciu funduszu kurialnego. W planach są kolejne prace we wnętrzu budynku i w samej sieni, w której renowacji ma być poddany sufit, a w kolejnych latach sąsiadujące z obiektem pomieszczenia.

Dom Długosza w Wiślicy jest piętrowym, późnogotyckim ceglanym budynkiem. Pierwszy wikariat – bo tym w istocie był (i jest) Dom Długosza z lat 1464-67 jest jednym z najlepiej zachowanych fundacji ks. Jana Długosza (zm. 1480). Ikonografia znajdującej się we wnętrzu polichromii z ok. 1467 r. nie ma analogii w polskim malarstwie ściennym.

Pierwszy, wspólny dom dla wikariuszy wiślickich wystawił kasztelan krakowski Jan z Tarnowa (zm. 1409). Przed połową XV wieku budowla spłonęła. W latach 50. XV wieku w jej miejsce kustosz wiślicki ks. Jan Długosz postanowił zbudować nowy obiekt. W 1467 r. przekazał go miejscowemu duchowieństwu. W kolejnych stuleciach przeprowadzano sukcesywne renowacje. W 1915 r. wojska austriackie poważnie uszkodziły budowlę. W 1930 r., na podstawie projektu Adolfa Szyszko-Bohusza, rekonstruowano podział wnętrza domu, kamienne portale i obramienia okienne. W latach 60. XX wieku wykonano niezbędne naprawy, m.in. powojenne, połączone z badaniami architektonicznymi.

W latach 2000-2012 przeprowadzono prace konserwatorskie i restauratorskie elewacji, kamieniarki, polichromii ściennej i drewnianych stropów.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Pielgrzymowanie na Jasną Górę po II wojnie światowej

2018-08-19 12:06

Andrzej Datko / Warszawa (KAI)

Jasna Góra obok Lourdes, Fatimy, Guadalupe, Aparecidy, Lujan, należy do najznaczniejszych sanktuariów maryjnych świata przyjmując ok. 4-5 mln pielgrzymów rocznie. Najdłuższą, 600-kilometrową trasę przebywa pielgrzymka kaszubska. 26 sierpnia przypada uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej. Z tej okazji przedstawiamy zarys historii pielgrzymowania na Jasną Górę po II wojnie światowej.

Bożena Sztajner/Niedziela

Wdzięczność za ocalenie

Powojenna sytuacja w Polsce po objęciu władzy przez komunistów, wpłynęła także na ruch pątniczy, który naznaczony był początkowo okupacyjnymi przeżyciami uczestników. Wiele osób odbywało pielgrzymki w duchu wdzięczności za ocalenie, wypełniając złożone w czasie wojny śluby. Ogólnonarodowa pielgrzymka z udziałem kardynała Augusta Hlonda i Episkopatu przybyła na Jasną Górę 8 września 1946 r., aby poświęcić Polskę Niepokalanemu Sercu Maryi. Uczestniczyło w niej pół miliona osób.

W 1951 r. zmienił się sposób pielgrzymowania pod wpływem presji i represji administracji państwowej dążącej do ograniczenia, a potem likwidacji katolicyzmu. Zniknęły uroczyste pielgrzymki, a w ich miejsce pojawiło się pątnictwo indywidualne i prywatne. Z wyjątkiem szykanowanej Pielgrzymki Warszawskiej ustało piesze pątnictwo na Jasną Górę.

Wraz z kończącym się okresem stalinowskim, w uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej 26 sierpnia 1956 r. złożone zostały Śluby Jasnogórskie przygotowane w więzieniu przez Prymasa Stefana Wyszyńskiego. Uroczystość ta zgromadziła po raz pierwszy po wojnie ponad milion uczestników. W grudniu tegoż roku, pielgrzymka lekarzy wznowiła tradycję pielgrzymek zawodowych.

Wokół Millenium

W uroczystość Matki Bożej Częstochowskiej w sierpniu 1957 r. z udziałem milionowej rzeszy pielgrzymów zainaugurowano peregrynację kopii obrazu jasnogórskiego, poświęconej przez Piusa XII. W ramach Wielkiej Nowenny miała być ona nośnikiem odnowy religijno-moralnej polskiego społeczeństwa w przygotowaniu do Milenium Chrztu Polski.

Władze komunistyczne po pozornej „odwilży” rychło powróciły do walki z Kościołem. Wówczas Episkopat jako jeden z elementów strategii duszpasterskiej przyjął ogólnopolskie pielgrzymki stanowe na Jasną Górę. Tylko one, związane z największymi uroczystościami odbywającymi się w jasnogórskim sanktuarium (3 maja, 15 i 26 sierpnia) były tolerowane przez reżim. Inne pielgrzymki traktowano jako nielegalne zgromadzenia.

Pielgrzymki ogólnopolskie poprzedzane były listami pasterskimi przygotowywanymi przez Komisję Maryjną Episkopatu, która ukierunkowywała materiały duszpasterskie. Zwalczanie pielgrzymek grupowych trwało nadal, toteż dominowało pielgrzymowanie indywidualne, a tylko 10 proc. osób przybywało w sposób zorganizowany. Mimo to udawało się organizować wielkie manifestacje. W sierpniu 1962 r. odbyła się Ogólnopolska Pielgrzymka Młodzieży licząca prawie 500 tys. przedstawicieli wszystkich parafii. Odbyła się ona pod hasłem „Młodzież polska wierna Chrystusowi”. Ogólnopolska Pielgrzymka Kobiet i Dziewcząt 26 sierpnia 1965 r. zgromadziła ponad 300 tys. reprezentantek parafii. Kobiety-matki poprzez akt oddania Maryi miały zobowiązać się do wysiłku kształtowania pobożności maryjnej swoich środowisk, w duchu odpowiedzialności za wiarę i życie ludzkie.

Międzynarodowe zainteresowanie Soborem Watykańskim II zmusiło w pewnym stopniu władze komunistyczne do tolerowania pielgrzymek parafialnych w latach trwania sesji soborowych. Pielgrzymki te zostały zainaugurowane w 1962 r. W czasie pobytu na Jasnej Górze przedstawiciele wspólnot parafialnych ofiarowywali w intencji Soboru modlitwy i nocne czuwania. W sanktuarium przekazywano im symboliczne znaki: świece, hostie mszalne, obrazy, które wprowadzały wspólnoty parafialne w duchową więź z Soborem i Kościołem w Polsce i w świecie. W 1965 r. wspólnoty parafialne przyjmowały w sanktuarium kopie wizerunku jasnogórskiego, który następnie odwiedzał rodziny w parafiach. Pielgrzymki delegacji parafialnych były kontynuowane w następnych latach i uczestniczyło w nich rocznie do 200 tys. osób.

Największe natężenie tej praktyki nastąpiło w 1978 r. poświęconym szczególnej modlitwie za polskie rodziny. Wtedy to delegacje, w których uczestniczyło prawie 500 tys. osób, otrzymywały na Jasnej Górze Pismo Święte i różańce, które miały peregrynować po rodzinach. Podobne natężenie osiągnęły delegacje parafialne w Roku Maryjnym 1987. Wtedy to przedstawiciele parafii przybywali w pielgrzymkach diecezjalnych ze swoimi biskupami, aby kolejny raz podjąć rodzinną peregrynację wizerunku jasnogórskiego.

Milenijne uroczystości Chrztu Polski obchodzone 3 maja 1966 r. na Jasnej Górze pod przewodnictwem Legata papieskiego kard. Stefana Wyszyńskiego, który reprezentował Pawła VI (władze komunistyczne odmówiły mu wizy) i abpa Karola Wojtyły, w atmosferze politycznej agresji, zgromadziły 300 tys. pielgrzymów.

Pielgrzymka mężczyzn i młodzieży męskiej 28 sierpnia 1966 r. pod hasłem „Męskie Te Deum za 1000-lecie chrześcijaństwa w Polsce” odbyła się z udziałem ponad 250 tys. osób.

Czasy "Solidarności"

W 1981 r. ton pielgrzymkom na Jasną Górę nadawali robotnicy organizowani przez ogniwa NSZZ „Solidarność”. Po wprowadzeniu stanu wojennego władze starały się ograniczyć ruch pątniczy, zwłaszcza pielgrzymek pieszych, które zawsze stanowiły środowisko umożliwiające niezależne wyrażanie nastrojów społecznych. W 1982 r. z inicjatywy ks. Jerzego Popiełuszko przybyła pierwsza pielgrzymka świata pracy. Przez najbliższe lata była ona najbardziej zwalczaną przez władze pielgrzymką. Równocześnie w środowiskach ludzi pracy dojrzała potrzeba organizowania odrębnych pielgrzymek zawodowych. Do czasu powstania „Solidarności” władze tolerowały tylko dwie pielgrzymki zawodowe: nauczycieli i służby zdrowia.

W latach 80. utrwaliły się w pątnictwie jasnogórskim ogólnopolskie pielgrzymki bankowców, energetyków, elektroników, górników, kolejarzy, kupców, ludzi morza, ogrodników, łącznościowców, pracowników ochrony środowiska, prawników, pszczelarzy, rolników, rzemieślników, weterynarzy, środowisk twórczych. Przybywały i przybywają niezależnie od nich pielgrzymki z poszczególnych zakładów pracy. Przy tym, niektóre grupy zawodowe organizują specjalne pielgrzymki piesze, np. rolnicy z diecezji zielonogórsko-gorzowskiej od 1983 r. przybywają w liczbie ok. 1,5 tys. osób. Najwięcej osób uczestniczy w pielgrzymce świata pracy i rolników, każda z nich liczy ok. 100 do 200 tys. osób. Do tych pielgrzymek Jan Paweł II najczęściej kierował listy z sugestią podjęcia szczególnie aktualnych problemów religijnych i społecznych.

Wolność!

W wyniku upadku systemu totalitarnego w 1989 r. uległa poszerzeniu struktura pątnictwa na Jasną Górę; biorą w nim udział instytucje, środowiska, grupy zawodowe i urzędnicy państwowi, także ci, którzy dawniej nie mogli ujawniać swoich przekonań religijnych. W pielgrzymkach brali udział premierzy RP i ministrowie niemal wszystkich resortów oraz we wrześniu 1990 r. po raz pierwszy od 50 lat Wojsko Polskie – ok. 20 tys. żołnierzy ze wszystkich formacji z wyższymi oficerami i generalicją. Jako doroczna utrwaliła się od 1990 r. pielgrzymka wojewodów i pracowników administracji państwowej licząca od 500 do 1000 osób.

W jasnogórskich pielgrzymkach zawodowych uczestniczy ok. 1 miliona osób rocznie, co stanowi prawie 25 proc. wszystkich pielgrzymów przybywających w ciągu roku na Jasną Górę. Ze względu na liczbę uczestników jak i różnorodność reprezentowanych zawodów są one zjawiskiem niepowtarzalnym w skali świata chrześcijańskiego.

Przemiany, które dokonały się po 1989 r. ujawniły się wyraziście w zakresie pielgrzymowania dzieci i młodzieży szkolnej. Żywiołowo, najczęściej autobusami, zaczęły przybywać grupy szkolne z nauczycielami (dawniej za taką aktywność nauczyciele bywali nawet zwalniani z pracy). Już w latach 80-tych zwiększyła się liczba diecezjalnych pielgrzymek młodzieży maturalnej. W 1987 r. prawie wszystkie diecezje organizowały swoje pielgrzymki. Liczba uczestników tych pielgrzymek w latach 1989-1995 uległa podwojeniu. W 1989 r. odnotowano 44 tys. uczestników co stanowiło 10,5 proc. wszystkich maturzystów, zaś w 1995 r. – 82 tys. maturzystów, co stanowiło 22, 3 proc. W całym Kościele katolickim jest to najprawdopodobniej zjawisko wyjątkowe. Aktywne uczestnictwo nauczycieli w tych pielgrzymkach sprzyja wzrostowi wzajemnego zaufania, które jest niezbędne w wychowywaniu młodego człowieka.

Młodzież akademicka przybywa w odrębnej pielgrzymce o specjalnym programie ewangelizacyjnym. W 1985 r. w 50. pielgrzymce akademickiej wzięło udział 40 tys. osób. Studenci uczestniczą w pieszych pielgrzymkach, i są często współorganizatorami programu grup pątniczych. W 1981 r. powstała Diecezjalna Piesza Pielgrzymka Akademicka z Warszawy, która liczy kilka tysięcy uczestników.

Ogólnopolskie pielgrzymki młodzieży pozaszkolnej i pracującej organizowane są w czerwcu i bierze w nich udział 20-40 tys. osób. Prowadzona wówczas ewangelizacja ogniskuje się na podniesieniu kultury życia osobistego i przygotowaniu do życia rodzinnego.

Specyficzny charakter posiadają pielgrzymki ruchów nieformalnych, spełniających ważną funkcję formacyjną, jak Neokatechumenat, Światło-Życie, Krucjata Modlitwy w obronie poczętych dzieci, Ruch Trzeźwości im. Maksymiliana Kolbe. Od 1993 r. liczba członków tych ruchów pielgrzymujących na Jasną Górę wzrasta od 100 do 200 tys. osób.

Początek Jubileuszu Jasnej Góry w 1976 r. stał się momentem zwrotnym w pieszym ruchu pątniczym w Polsce. Władze komunistyczne, świadome napięć społecznych wywołanych kryzysem gospodarczym, zostały zmuszone do tolerowania pieszych pielgrzymek. W tymże roku do sanktuarium przybyło 89 pieszych grup liczących 34 tys. osób. Prawdziwy przełom nastąpił w 1979 r., gdy zorganizowano 120 pieszych pielgrzymek pod hasłem „Wspomagamy Ojca Świętego Jana Pawła II”; uczestniczyło w nich 150 tys. osób. W następnych latach ilość tych pielgrzymek rosła i wydłużały się ich trasy. W 1987 r. szlaki 29 pielgrzymek wymagały co najmniej 9 dni do ich pokonania.

Pielgrzymki diecezjalne z udziałem biskupów uważane są z racji eklezjalnych za ideał pątnictwa. Przewodziła im od 1987 r. Warszawa, z której wyruszały cztery pielgrzymki piesze, liczące razem ok. 50 tys. uczestników. Podobne, choć mniej liczne (10-15 tys.) wyruszały z Krakowa, Poznania, Wrocławia, Radomia, Opola, Tarnowa, Siedlec. Wiele z nich podzielonych na grupy promieniście przemierzało diecezje.

Wciąż fenomen

Pierwsza pielgrzymka Jana Pawła II w 1979 r. i jego nawiedzenie Jasnej Góry sprowadziło do sanktuarium ok. 3,5 mln pielgrzymów. Kolejne pielgrzymki Ojca Świętego gromadziły na Jasnej Górze rekordowe ilości pielgrzymów, tak iż w ciągu roku szacowano je na 5,5 – 6 mln osób. W latach 80-tych i 90-tych XX w. piesze pielgrzymki na Jasną Górę stały się fenomenem w skali światowej i rocznie uczestniczyło w nich 300-450 tys. wiernych. Pod względem ilości grup pątniczych, długości tras i liczby uczestników nie mają one sobie równych jako zjawisko religijne w całym katolicyzmie.

Jasna Góra jako ośrodek pielgrzymkowy o znaczeniu światowym pełni ważną rolę integracyjną i eklezjalną. Większe grupy pielgrzymów zagranicznych włączyły się po raz pierwszy w pieszą pielgrzymkę warszawską w 1966 r. W 1978 r. wyruszyło z Warszawy 850 osób z 17 krajów, a w dziesięć lat później z 10 miast pielgrzymowali przedstawiciele 26 krajów w liczbie ponad 10 tys. osób.

Dzięki obecności pielgrzymów zagranicznych w sanktuarium Kościół powszechny uzyskuje tutaj swoją widzialną tożsamość, co dzieje się zwłaszcza wtedy, gdy uczestniczą w uroczystościach biskupi i kardynałowie jako przedstawiciele kościołów lokalnych lub Watykanu. Od 1979 r. przybywa średnio co roku ponad 100 przedstawicieli różnych episkopatów. Specjalną rolę spełniały pielgrzymki oficjalnych delegacji episkopatów z ich przewodniczącymi na czele. Jako przykład wymieńmy delegację Episkopatu Stanów Zjednoczonych i kilkakrotnie Episkopatu Niemiec z kard. J. Ratzingerem.

Po 1989 r. nastąpił dalszy wzrost migracji pielgrzymów z zagranicy, tak iż przybywa ich do 400 tys. rocznie. Pod koniec lat dziewięćdziesiątych przybywało ponad 2200 grup zagranicznych z ok. 90 krajów, najwięcej z Niemiec, USA, Włoch i krajów byłego ZSRR.

Ciekawym zjawiskiem było nawiedzanie sanktuarium jasnogórskiego przez pątników z ZSRR, co miało charakter konspiracyjny i odbywało się pod przykrywką turystyki (byli w nich nawet sekretarze partyjni i wysocy urzędnicy administracji). W latach 1968-1989 było na Jasnej Górze prawie 2500 takich niewielkich grup.

Jan Paweł II będąc przekonanym o integracyjnej roli Jasnej Góry nie tylko dla narodów słowiańskich ale dla całego Wschodu i Zachodu Europy zdecydował, aby VI Światowe Dni Młodzieży odbyły się w Częstochowie. W dniach 12-16 sierpnia 1991 r. 1,7 mln młodych, w tym 200 tys. z krajów ZSRR zgromadziło się w sanktuarium. Papież powiedział wtedy: „Trzeba, ażeby to, co przez długie dziesięciolecia było na tym kontynencie oddzielona przemocą, zbliżyło się do siebie. Ażeby Europa dla dobra całej rodziny ludzkiej szukała na przyszłość jedności, wracając do swych chrześcijańskich korzeni. Te korzenie znajdują się na Wschodzie i na Zachodzie”.

Uniwersalizm wpisany w tradycje ruchu pątniczego na Jasną Górę służy współcześnie budowaniu więzi między narodami, także w płaszczyźnie ekumenicznej, co było stałym dążeniem polskiego papieża w perspektywie trzeciego tysiąclecia chrześcijaństwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 7/8 2018

Zakopane: górale z całego świata modlili się o pokój na świecie

2018-08-19 21:08

jg / Zakopane (KAI)

Mszą św. z udziałem górali z całego świata rozpoczął się korowód przez miasto na rozpoczęcie 50. Międzynarodowego Festiwalu Folkloru Ziem Górskich w Zakopanem, który potrwa do 26 sierpnia.

Grzegorz Jakubowski/KPRP

Eucharystii w kościele św. Krzyża w Zakopanem przewodniczył ks. dr Władysław Zarębczan. Celebrans w czasie homilii poprosił, aby każda delegacja zespołu przyłączyła się do apelu o pokój na świecie. Członkowie poszczególnych zespół odczytali jego fragmenty.

Na końcu głos zabrali polscy górale. - My, artyści z różnych stron świata, pragniemy przyczyniać się do budowania pokoju poprzez muzykę, śpiew i taniec, które są językiem piękna. Chcemy być posłannikami dobra, prawdy i pokoju, które są w sercu każdego człowieka. Niech Bóg towarzyszy nam, abyśmy stawali się twórcami radości i nadziei dla tych, którzy są z nami - mówili polscy górale.

Wszystkich gości pozdrowił ks. proboszcz Mariusz Dziuba. Świątynia była pełna przedstawicieli zespołów góralskich z całego świata, m.in. z Indii, Rosji, Stanów Zjednoczonych, czy Hiszpanii i Bułgarii. Wszyscy mieli ubrane stroje charakterystyczne dla swojego regionu. W czasie Mszy św. pieśń na wejście zaśpiewali Hiszpanie, intencje w czasie modlitwy wiernych odczytali przedstawiciele różnych zespołów. Była też procesja z darami, które do ołtarza przynieśli górale z całego świata.

We wspólnej modlitwie uczestniczyli przedstawiciele władz miasta na czele z burmistrzem Zakopanego Leszkiem Dorulą. On też pozdrowił wszystkich zgromadzonych, życzył dobrego pobytu pod Tatrami. Liturgię uświetnili także członkowie Związku Podhalan. Była obecna delegacja z pocztem sztandarowym tej największej organizacji zrzeszającej górali polskich na całym świecie.

Po liturgii przyszedł czas na korowód ulicami miasta. Zespoły ciągle się zatrzymywały w różnych miejscach i prezentowały krótko swoje tańce, a do tego śpiew. Najdłuższy przystanek był tradycyjnie przy tzw. oczku wodnym na Krupówkach.

Historia festiwalu sięga 1962 r. kiedy to ówczesna Miejska Rada Narodowa z inicjatywy Krystyny Słobodzińskiej chciała przedłużyć "sezon" w Zakopanem. - Przez lata festiwal rozwijał się i wciąż ewaluował. Przybywało kolejnych wydarzeń. Przez 50 lat zachowana została jego formuła konkursowa. I pomimo kilku zmian w regulaminie, nadal jest to wydarzenie organizowane z udziałem międzynarodowego jury i rywalizujących o ciupagi zespołów - złote, srebrne i brązowe - mówi Joanna Staszak z zakopiańskiego magistratu.

W historię festiwalu wpisuje się Święto Gór - wydarzenie, które w 1935 r. zjednoczyło wszystkich górali II Rzeczypospolitej, przybyłych do Zakopanego od Czeremoszu aż po Olzę, by zaprezentować bogactwo swoich tradycji. W 1962 roku właśnie na wzór tego święta zaczęto organizować „Jesień Tatrzańską”, która w 1968r. przerodziła się w Międzynarodowy Festiwal Folkloru Ziem Górskich.

Od wielu lat organizator, a jest nim zakopiański magistrat, współpracuje z tatrzańskimi parafiami. W ramach festiwalu wiele punktów odbywa się w parafiach. Już jutro o godz. 16 w ramach Roztańczonego Zakopanego - wspólnej zabawy i tańców z turystami zespoły nawiedzą kościół Miłosierdzia Bożego na Cyrhli i sanktuarium Matki Boskiej Fatimskiej na Krzeptówkach.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem